Po 8 listopadowych sesjach wzrostowych, indeks S&P500 znalazł się w środę na tegorocznym rekordowym pułapie 1 100 pkt., odrabiając tym samym całość punktowych strat poniesionych w trakcie 8-sesyjnej zniżki z trzeciej dekady października. Dla oceny najbliższego potencjału wzrostowego, z takiego zachowania głównego indeksu nie wynikają jednak istotne korzyści.

Scenariusz jesiennej korekty był już od jakiegoś czasu sygnalizowany przez wieloaspektową analogię do fali hossy, jaka na rynku akcji USA miała miejsce pomiędzy grudniem 1974, a lipcem 1975 roku oraz fraktalną naturę struktury wzrostowej zapoczątkowanej w marcu br. O ile według obu metod, zakończenia okresowego osłabienia można oczekiwać w okolicach trzeciego tygodnia listopada, to dają one znaczące różnice w oszacowaniu zasięgu zniżki.

Od połowy października, czyli od momentu przekroczenia przez takie indeksy, jak DJ Euro STOXX 50, czy S&P500 szczytów z końca września, bazowe rynki akcji poddają się lokalnemu ruchowi bocznemu, nie dając tym samym wiążących wskazówek co do wyboru wariantu cyklicznej korekty tegorocznych zwyżek. Według historycznych analogi, takowa powinna rozpocząć się w październiku, bądź w grudniu.

Na amerykańskim rynku akcji, zmiany indeksu S&P500 nadal przebiegają w myśl analogi z falą wzrostową, jaka rozegrała się pomiędzy grudniem 1974 roku, a lipcem 1975 roku.

Mające miejsce w ostatnich dniach kolejne oznaki słabości WIG20 wydają się potwierdzać przypuszczenie, iż szczyt 2 296 pkt. z 23 września ostatecznie zakończył rozpoczętą w lutym wzrostową fazę głównego cyklu. Tło dla takiego wariantu rozwoju wydarzeń stanowi założenie, iż zgodnie z wieloaspektową analogią do fali wzrostowej, jaka rozegrała się w USA pomiędzy grudniem 1974 roku, a lipcem 1975, kulminacja rozpoczętej w marcu zwyżki na światowych rynkach akcji powinna nastąpić na przełomie września i października.

Dwa czynniki, które w mijającym tygodniu wpływały na dużą dynamikę zmian kursów na GPW, będą decydować o niestabilnym obrazie technicznym także w najbliższej przyszłości. Pierwszą niewiadomą jest ścieżka, jaką rynki bazowe ostatecznie podążą do wyznaczenia szczytu poprzedzającego poważniejszą korektę, do której według historycznych analogi powinno dojść na przestrzeni października i listopada.

Od 25 sierpnia, czyli od momentu wyznaczenia przez WIG20 maksimum tegorocznej tendencji wzrostowej (2 317 pkt), paneuropejski DJ Euro STOXX 50 zdołał do dnia dzisiejszego zyskać kolejne 3.6%. Wartość nominowanego w euro głównego rodzimego indeksu spadła w tym czasie o 6.5%.

Lekkimi przekroczeniami szczytów z końca sierpnia przez indeksy amerykańskie (Nasdaq 100, S&P500) oraz paneuropejski DJ Euro STOXX 50 potwierdzona została forma, jaką letnia zwyżka na bazowych rynkach akcji przybrała jeszcze w sierpniu, kiedy dynamiczny impuls wzrostowy został zastąpiony łagodnie nachylonym w górę kanałem trendowym. Rodzimy WIG20 nie radzi sobie jednak z prowadzeniem wzrostu nawet o tak umiarkowanym charakterze.

O ile na bazowych rynkach akcji mijający tydzień przebiegał dość spokojnie – po lekkim przekroczeniu maksimów z pierwszej połowy sierpnia indeksy weszły tam w ruch boczny – to warszawski parkiet cechowała w tym okresie spora zmienność.

Od momentu zakończenia miesięcznej spadkowej korekty z przełomu czerwca i lipca, obraz techniczny WIG20 jest w zasadzie wiernym odzwierciedleniem sytuacji na bazowych rynkach akcji.